spelc'het

adj. Desséché.

●(1792) CAg 52. Ha ma vou me zead spelhet, tr. (GMB 640) «(langue) desséchée.»

●(1804) RPF 115. quer spèalhet dré er séhet, ma tènneint hou zeat ha ma chommeint héalhet ha balbet. ●(1838) OVD 279. un doar abandonnet ha spealhet. ●(1843) LZBg 1^añ blezad-2^l lodenn 138. Spelhet guet er séhèd. ●(1854) PSA I 98. é déad spelhet guet er séhèd.

●(1922) EOVD 267. un dachen dilézet ha spelhet.