onn-gwenn

coll. (botanique) Ornes.

●(1744) L'Arm 261b. Orne frêne sauvage, tr. «Onn gùênn.»

●(1907) VBFV.fb 71a. orne, tr. «onnen-guen, f. (pl. onn-guen).»

►onnenn-wenn f. Orne.

●(1907) VBFV.fb 71a. orne, tr. «onnen-guen, f. (pl. onn-guen).»