Devri

mirakulus

mirakulus

adj. Miraculeux.

●(1732) GReg 627b. Miraculeux, euse ce qui se fait par miracle, tr. «Miraqlus. Van[netois] minaqlus.»

●(1821) SST 37. ur stiren miraculus. ●(1877) BSA 67. eur stereden miraculus. ●(1887) SRD 8. ann oberou miraculuz. ●(1894) BUZmornik 525. eunn imach mirakuluz.

●(1911) BUAZperrot 538. digemer an ereou mirakulus.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...