adj.
(1) Qui tue, meurtrier.
●(1744) L'Arm 392b. Tuant, ante, tr. «Lahuss.»
●(1866) LZBt Genver 85. Lac'huz eo ho binvio brezel.
●(1904) DBFV 143a. lahus, adj., tr. «tuant.»
(2) Qui fatigue.
●(1732) GReg 944a. Ttavail tuant, tr. «Trevel lazus.»
●(1929) FHAB Gwengolo 325. Ar medi mard' oa lazus d'ar c'hein a oa ouspenn lugud kenan.
(3) Pénible ?
●(1732) GReg 944a. Tuant, ante, qui tuë, qui est penible, tr. «Lazus. Van[netois] lahus.»
●(1942) DHKN 16. Amzér lahus.