koudaskenn

f. –où

(1) Plante sauvage, sauvageon.

●(1934) BRUS 262. Un sauvageon, tr. «ur oudasken –neu.»

(2) sens fig. (en plt de qqn) Sauvageon.

●(1942) HERV 189. Elec'h ne doun-me, nemet eun doare goudaskenn kresket evel m'he deus gellet.