kollus

adj. Qui cause la perte.

●(1732) GReg 300b. Dommageable, tr. «collus.» ●749b. Prejudiciable, tr. «collus.»

●(1854) MMM 94. Viç ebet collussoc'h evit an den.

●(1912) MMPM 37. redet var-lerc'h eur blijadur bresk ha kolluz.