Devri

klemmer

klemmer

m. –ion

(1) Homme qui se plaint.

●(1499) Ca 37b. [clem] Jetem querulus la / lum g. complaingneur. b. clemer.

●(1659) SCger 93a. plaintif, tr. «clemer.» ●(1732) GReg 728a. Un homme plaintif, qui se plaint toûjours, tr. «Clémmèr. p. clemméryen.»

(2) (droit) Plaignant.

●(1931) VALL 563b. Plaignant en justice, tr. «klemmer pl. ien.»

(3) fam. Klemmer er goudor : pleutre.

●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 142a. klemmerien er goudor ha c'hoaz, war o meno, ez int «tud kalet ha krenv !»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...