klañvaet

adj.

(1) Enragé.

●(17--) BSbi 1238. é chass e oai clanhueit.

●(1879) ERNsup 159. eur c'hi klañvât, un chien enragé, Lanr[odec].

●(1900) ANDP 30. harzaden eur c'hi klanvaet. ●(1935) BREI 431/4a. o yudal 'vel eun den klanvaet.

(2) Tombé malade.

●(1852) MML 187. Bean ec'h oun evel eun den clanveet.