kilañ / kiliñ

v.

(1) V. intr. Reculer.

●(1732) GReg 790b. Reculer, tr. «qila. pr. qilet.»

●(1876) TDE.BF 345a. Kila, v. n., tr. «Aller en arrière.»

●(1937) TBBN 42. e oé deit er hours de gilein d'er Fransizion.

(2) V. tr. d. Faire reculer.

●(1937) TBBN 42. Nominoé é kilein er Fransizion.