Devri

gwerc'h .1

gwerc'h .1

adj.

I. (en plt de qqn) Vierge.

●(1499) Ca 104a. Guerch. g. vierge. l. hic et hec virgo / nis. ●(1530) Pm 10. Merch guerch ha dic, tr. «fille vierge et zélée.»

●(1732) GReg 959b. Vierge, qui n'a eu aucun commerce avec le sexe different tr. «Güerc'h. Treg[or] & Van[netois] goüerc'h.»

●(1838) OVD 156. Ne houyan quet, emé-ean, petra-é er groagué, ha neoah nen d'on quet guêrhe. ●157. en dud gùerhe ha vertuus.

●(1911) BUAZperrot 454. an eneou gwerc'h (…) dudiou an dud gwerc'h.

II. (en plt de qqc.)

(1) Mel gwerc'h =

●(1849) LLB 2117. Er mél avel se groeit e zou hanwet mél guerh.

(2) Eoul gwerc'h : huile vierge.

●(1732) GReg 959b. Huile vierge, qui n'a point été pressurée, tr. «Eol güerc'h.»

(3) Koar gwerc'h : cire vierge.

●(1633) Nom 48a. Cera punica, candida : cire blanche : coar guen, coar guerch.

●(1732) GReg 959b. De la cire vierge, tr. «Coar güerc'h.»

(4) Kleze gwerc'h : épée vierge.

●(1732) GReg 959b. Epée vierge qui n'a ni tué, ni blessé, tr. «Cleze güerc'h. p. clezéyer güerc'h.»

(5) (en plt d'une étoffe) = (?) vierge ou vert (?).

●(1849) LLBg I 6. Ou brohieu miher guerh.

●(1931) FEZO 5. get hé dantér belouz guerh ?

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...