Devri

glaourenn

glaourenn

f. –où

(1) Bave.

●(1659) SCger 13b. baue, tr. «glaouren.» ●(1732) GReg 85b. Bave, salive, ou, écume qui coule de la bouche, tr. «Glaourenn.»

●(1821) GON 233b. Glaouren, s. f., tr. «Bave, salive qui découle de la bouche. Glaire, humeur visqueuse. On dit aussi glaour, masc., dans le même sens.»

●(1906) KANngalon C'hwevrer 45. goloet (...) a c'hlaouren he vourrevien. ●(1908) FHAB Even 177-178. glaouren ar c'hi klanv. ●(1928) LEAN 46. ur vaouez koz dare da vervel, a oa o ronkellat, glaourenn o tont eus he genou. ●(1929) MANO 131. gand eun tamm glaourenn e tistrempas eun nebeut poultrenn.

(2) Filet de bave.

●(1909) FHAB Genver 18. Stag ouz he beg eur c'hlaouren.

(3) Mucus.

●(1906) KPSA 29. ar viskoulen a lez he glaouren war ar bleuniou, pa dremen warnezo.

(4) Cyprine.

●(c.1842) MAR 35-38. Ma staoligenn / Na baoues ket da serri da zigerri, / Gant kalz glaourenn, / Oh ! ia, gant kalz glaourenn !

(5) Glaire.

●(1732) GReg 459a. Glaire, humeur visqueuse qui ne se detache qu'avec peine, tr. «Glaourenn. p. glaourennou, glaour.»

●(1933) OALD 45/214. ar c'hlaouren a stank ar gornailhen.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...