Devri

glaouenn

glaouenn

f. –où, glaou

I.

(1) Morceau de charbon.

●(1499) Ca 92b. Glouenn. g. charbon. ●(c. 1501) Lv 236/134. glouen gl. carbo.

●(1659) SCger 150a. glaouen p. glaou, tr. «charbon.» ●(c.1680) NG 894. Euel bihannan gleuen zo ifern breman. ●(1732) GReg 152a. Charbon, tr. «Glaoüeñ. p. glaoü. Van[netois] gléüen. p. gléü.» ●(1752) PEll 344. Glo, Charbon. Sing. Gloen. plur. gloiou.

●(1876) TDE.BF 229a. Glaouenn, s. f., tr. «Un morceau de charbon ; pl. glaou, du charbon, des morceaux de charbon.» Glaou beo, des charbons enflammés. Glaou maro, des charbons éteints.»

●(1903) MBJJ 265. ru evel glaouenno.

(2) figur. Émotion vive et pénible.

●(1931) VALL 250a. Émotion vive et pénible, tr. «glaouenn T[regor] f.» ●donner une émotion vive et pénible à, tr. «skei eur c'hlaouenn gant.» ●(1972) BAHE 75/9. Ur c’hlaouenn a santas Flavius en e galon : eno edo-hi, kenedus-meurbet…

II.

(1) Skeiñ ur c'hlaouenn en e galon : être très ému.

●(1895) GMB 261 (T). On dit à Quemper-Guézennec : evit an disterañ spoñt a sko ar c’hlaouen en em c’halon, à la moindre alarme je suis frappé comme d’un coup au cœur.

●(1931) VALL 136. Donner une commotion à qqn, tr. F. Vallée «skei eur c'hlaouenn gand u. b.» ●(1955) VBRU 159 (T) *Jarl Priel. Daou-ugent vloaz zo tremenet abaoe, met n'eus forzh pelec'h e tichañs dezhi adklevout hourrah, bep tro e sko adarre ur c'hlaouenn en he c'halon.

(2) Bezañ gant ur c'hlaouenn ruz war e galon // Santout ur c'hlaouenn ruz en e galon : être très chagriné.

●(1970) BHAF 144 (T) E. ar Barzhig. Ha setu me chomet va-unan, evel eul lakez pikez, maleüruz ken eo posubl beza maleüruz, gand eur hlaouenn ruz war va halon. ●236. Eur hlaouenn a santas Mikael en e galon o weled broz du ar vamm.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...