Devri

fuloriñ

fuloriñ

v.

I. V. intr.

(1) (en plt de qqn) Se mettre en fureur.

●(1732) GReg 443a. Se mettre en fureur, ou en furie, tr. «Fulori. pr. fuloret.»

(2) (en plt de la mer) Se déchaîner.

●(1889) ISV 14. pa deu goudeze ar mor da fulori.

●(1923) ADML 131. en eun taol-krenn ar mor a fuloraz abez.

II. V. tr. d. Mettre (qqn) en fureur.

●(1935) BREI 401/3b. Taol ampartiz kristenien Montabot a fuloras framasoned ha tud dizoue ar vro.

III. V. pron. réfl. par erreur (infl. du Fr.) En em fuloriñ : se mettre en fureur.

●(1857) HTB 2. en em fulori a re enep he vestri.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...