Devri

fo

fo

m.

I. (en plt de qqc.)

(1) Ardeur (du feu).

●(1732) GReg 50a. Ardeur du feu, tr. «fo an tan.»

●(1927) GERI.Ern 157. fo, tr. «Ardeur (du feu).»

(2) Éclat d'une source de lumière.

●(1872) ROU 82a. Eclat de lumières, tr. «erder, flamm, fô.»

(3) Chaleur.

●(1866) FHB 73/167a. ar fo eus ar foen a zao hed ar vern-ze evel ar mogued dre eur chiminal. ●(18--) SAQ I 259. Eur fô bero zo en he vizach.

●(1925) FHAB Gwengolo 337. Eur fô a oa ivez ebarz an tren.

(4) Ardeur (de la fièvre).

●(1890) MOA 121b. Ardeur de la fièvre, tr. «fo ann dersienn.» ●(18--) SAQ I 171. e kreiz fô an derzien.

●(1915) KZVr 125 - 25/07/15. Fô, tr. «chaleur de la fièvre, Loeiz ar Floc'h.»

(5) Buée, vapeur produite par la chaleur.

●(1942) VALLsup 26a. Buée. Vapeur produite par la chaleur, tr. «fo (par o ouvert).»

II. (en plt de qqn)

(1) Ardeur, exaltation.

●(1884) FHB 15/113a. iaouank ha leun a fô.

●(1910) FHAB Gouere 209. fô en e benn.

(2) Fo ennañ, gantañ : qui fait preuve d'ardeur.

●(1866) FHB 69/133b. Setu Per, fo en-han, hag evit doare var he du. ●(1890) MOA 121b. Très ardent (parlant d'un homme.) On dit aussi, en ce sens : fo enn-han (gant-han).

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...