Devri

flammañ / flammiñ

flammañ / flammiñ

v.

I. V. intr.

(1) Flamber, flamboyer.

●(c.1500) Cb 85b. [flam tan] Jtem flamo / as. gal. flamboyer. bri. flammaff.

●(c.1718) CHal.ms ii. Il faut souffler le feu, pour le faire flamber, tr. «red é huehein en tan, eit ma flammou.» ●(17--) TE 95. alumét avèl Lampreu (…) eit splannein partout dré en ti. Ean e oulèn ma flammeint ha ma tauleint splandér.

●(1838) OVD 8. a pe za en tan-zé d'allume ha de flammein. ●(1872) ROU 85b. Flamber, tr. «Flamma.» ●(1882) BAR 244. An tan a flamme ; ne oa ket amzer da goll.

●(1927) GERI.Ern 155. flamma, tr. «flamber, flamboyer.»

(2) S'enflammer.

●(1872) ROU 83a. S'enflammer, tr. «Flamma.»

(3) Prendre un teint vermeil.

●(1732) GReg 954b. Devenir vermeil, tr. «Flamma. pr. flammet.»

(4) (pathologie) S'irriter.

●(1890) MOA 116b. Terme de médecine, animer (s'enflammer), tr. «flamma, v. n.»

II. V. tr. d.

A. Chauffer (qqc.) à la flamme.

●(1909) BROU 238. (Eusa) Flamber, tr. «Flámma Grit tan da flamma kre an hini bihan.»

B. sens fig.

(1) Terrasser, vaincre.

●(1888) SBI II 48. nerz awalc'h am boa em brec'h, / 'Wit flamma ar picol manac'h, tr. «j'avais assez de force dans le bras, / Pour terrasser le gros moine.»

(2) Irriter.

●(c.1718) CHal.ms i. Vous ne faites qu'aigrir les esprits, tr. «ne ouret nemeit animein, flammein, en dud, er speredeu en Imureu.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...