Devri

egariñ

egariñ

v. intr.

(1) S'emporter, devenir furieux.

●(1872) ROU 82b. S'emporter, tr. «Egari.» ●(1889) ISV 488. Kementse hen lakea da doui ha da egari goasoc'h goas. ●(1894) BUZmornik 267. Des a egare o klevet ar c'homzou-ma.

●(1906) KANngalon Genver 19. Ne met egari goassoc'h ne ra ken. ●(1909) KTLR 99. Baro-bleun a egare. ●(1911) BUAZperrot 368. Ar manac'h hen heuilhe a egare. ●(1932) BSTR 211. ne c'houzanvan va foan, nemet en eur egari. ●(1940) ALMA 116. kaer o doa egari. ●(1962) EGRH I 74. egariñ v., tr. « colérer. »

(2) Egariñ ouzh, a-enep ub., udb. : s'emporter contre qqn, qqc.

●(1866) FHB 87/274a. An dud difeiz a egar a enep ar c'houenchou hag an oll dud a ilis. ●(1894) BUZmornik 272. he mamm a egare outhi aliez.

(3) (en plt d'oiseaux) Pousser des cris effarouchés.

●(1909) BROU 232. (Eusa) Egári, tr. «Se dit aussi des cris effarouchés des oiseaux lorsqu'on approche de leur nid.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...