Devri

divalav

divalav

adj. & m.

I. Adj.

A. Attr./Épith.

(1) Lent, indolent.

●(1530) Pm 263. Pep dez creny deffry ryal / So eteyg mechant ardant strantal / Nedeu enep stal dyualau, tr. «Chaque jour, l'avarice, sérieusement, en réalité, / Est un vice mauvais, ardent, (?) vif (?). / Il n'est en aucun cas (?) lent (?).»

●(1857) HTB 76. prim pe divalo ? ●(1895) GMB 188. tréc. divàla lent, indolent, divalavât, devenir lent.

●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Divalo, tr. «lent (et inintelligent).» ●(1927) GERI.Ern 113. divalav T[régor] adj., tr. «Lent, qui ne vas pas assez vite.» ●(1947) TNOG 5/22. (Tregor ha Goelo) Divalav, ag. : lochore, lezourek. ●(1978) BAHE 97-98/23. ha me ken divalo ha ken gorrek, hag abuzet sav-taol war ar marc'had.

(2) Laid.

●(1857) CBF 14. N'int ket divalooc'h eged hoc'h. ●(1876) TDE.BF 153b. Divalo, adj., tr. «Laid, difforme, parlant des choses.»

●(1924) ZAMA 9. sell ouz e azenned divalo ! ●(1927) GERI.Ern 113. divalo L[éon], divalaù V[annetais], tr. «laid, difforme, abject.»

(3) Divalav-mezh : très laid, abject, ignoble.

●(1872) ROU 71b. Abject, tr. «Divalo mez.» ●(1876) TDE.BF 153b. Divalo mez, tr. «on ne peut plus abject.»

●(1927) GERI.Ern 113. divalo L[éon], divalaù V[annetais], tr. «laid, difforme, abject (mez, que c'en est une honte).» ●(1962) EGRH I 66. divalav-mezh a., tr. « horrible, honteux. »

(4) (météorologie) Mauvais.

●(1904) KZVr Here-Du-Kerzu. mont er-maez da valer dre eun amzer ken divalo ? (d'après KBSA 83). ●(1924) BILZbubr 38/842. Pa vije divalo an amzer, c'hoant n'o doa ket ar vugale da vont da redek. ●(1925) BILZ 115. pa vije divalo an amzer ha pa n'ac'h ê ket ar bagou er-mêz

(5) (Paroles) grossières, indécentes.

●(1868) KMM 57. ar c'homzou divalo. ●(1879) GDI 129. larèt conzeu divalàu. ●(1894) BUZmornik 60. ann distera ger divalo.

●(1911) SKRS II 113. bep seurt komzou divalo.

(6) (Pensée) impure.

●(1792) CAg 145. Me resistou pront' attauë / Doh er chongeu divalauë.

(7) (Métier) Vilain, sale.

●(1878) EKG II 294. evidoc'h da gaout eur vicher zivalo.

(8) Mauvais, déplaisant.

●(1906-1907) EVENnot 21. (Kemperven) Lojeiz divalo a zo aman, tr. «mauvais, déplaisant.»

(9) C'hoari un dro divalav da ub. : jouer un vilain tour à qqn.

●(1955) STBJ 38. ar re-mañ (...) evit planta micher ennañ, a reas o menoz da c'hoari dezañ eun dro divalo bennak.

(10) Fainéant.

●(1659) SCger 55b. faineant, tr. «diualo.»

B. Épith. Un distro divalav : une déconvenue.

●(1938) FHAB Mae 137. Eun distro divalo hor beus paket digant miz Ebrel, er bloa-man !

C. Attrib.

(1) Déplaisant, désagréable.

●(1974) SKVT III 54. Mes n'eo ket divalav tennañ ur flupad ur wechig an amzer.

(2) Bezañ divalav ouzh ub. : être désagréable à l'égard de qqn.

●(1890) MOA 212a. Être désagréable à l'égard de q. q., tr. «beza divalo oc'h u. b.»

(3) Bezañ divalav en udb. : montrer peu de zèle, d'ardeur.

●(1907) AVKA 143. Tud divalo en fe.

II. Adv.

(1) Ober divalav da, ouzh ub. : faire une crasse à qqn.

●(1908) FHAB Eost 239. rak n'eus ket bet great divalo dezo. ●(1932) BSTR 55. Hennez en deus great divalo d'in. Plijadur em befe oc'h en em venji, oc'h ober divalo d'ezan. ●(1939) ANNI 37. Iùin bras é genein bout groeit divalaù ha dirivil dohti.

(2) =

●(1866) BOM 54. Divalo oun bet gwasket, tr. «j'ai été rudement souqué.»

●(1905) LZBg Genver 43. El laer e ziskrap divalaù eit lémel é fuzillen a zré dehorn er misionér. ●(1909) DIHU 50/317. Hag en diaul, édan en tauleu, / E vleij hag e hud divalaù ! ●(1913) AVIE 113-114. Er mor, é seùel divalaù, e strimpé drest er vag.

(3) Odieusement.

●(1860) BAL 90. Caout droug ouz ho tud, comz divalo outo dizenti outo.

●(1911) BUAZperrot 93. Eun dervez m'en devoa komzet divalafoc'h c'hoaz eget kent ouz e vamm.

(4) Sellout divalav ouzh ub. : regarder qqn de travers, avec mépris.

●(1923) KNOL 245. en eur zellet outhan diwalo.

(5) Lentement.

●(1906-1907) EVENnot 19. (Kemperven) Kerzet divalo e ra an houad, tr. «lentement.»

III. M.

(1) Ober divalav da ub. =

●(1911) BUAZperrot 194. abalamour d'an divalo o devoa great d'o mamm.

(2) Vaurien, méchant.

●(1659) SCger 144b. diualo, tr. «vn vaut-rien.»

●(1927) GERI.Ern 113. divalo L[éon], divalaù V[annetais] m., tr. «vaurien, méchant.»

IV. Divalav evel ur vuzhugenn : voir buzhugenn.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...