Devri

distouvañ / distouviñ

distouvañ / distouviñ

v.

(1) V. tr. d. Déboucher.

●(1612) Cnf 80b. Distouff da diou scouarn.

●(1659) SCger 40a. deboucher, tr. «distoufa.» ●43a. detouper, tr. «distoufa.» ●(1732) GReg 247a. Deboucher, ôter ce qui bouche, tr. «distoufa. pr. distoufet.»

●(1876) TDE.BF 151a. Distoufa, v. a., tr. «Déboucher, enlever le bouchon ou la bonde.»

●(1904) DBFV 61a. distouein, v. a., tr. «déboucher.» ●(1912) MMPM 46. Rakdal e tistouv ar foz ha goude beza torret eun tam ar (lire : an) arched (…).●(1914) DFBP 77a. déboucher, tr. «Distoufa.» ●(1929) SVBV 9. da c'hedal ma vo distouvet ar boutailhou ganeñ-me ! ●(1934) YANB 23. Distouvet e voe ar forn. ●27. distouva an toull. ●(1962) EGRH I 65. distoufañ v., tr. « déboucher. »

►absol.

●(1827/29) VSA 100. 113-114. a gand eur gos rod car emeus stoufed voarne / a quen ne distoufin neind qued ahane.

(2) V. intr. Sortir (d'une rue).

●(1910) MBJL 161. Pan omp o tistouvan eus eur ru evit kemer eun all.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...