Devri

disodiñ / disodañ

disodiñ / disodañ

v.

I. V. tr. d.

(1) Déniaiser.

●(1732) GReg 266a. Deniaiser, tr. «Van[netois] disodeiñ. pr. disodet.»

●(1904) DBFV 59a. disodein, v.a., tr. «dénaisier.» ●(1907) VBFV.bf 16b. disodein, v. a., tr. «déniaiser.» ●(1926) FHAB Ebrel 131. Er skol laïk ar vugale a vezo dizodet.

(2) Faire passer l'envie à qqn (de faire qqc.).

●(1906) HIVL 84. hui e hrei guellan ma helleet eit ou disodein de vonet d'inou.

(3) Faire cesser l'amour chez qqn.

●(1957) DSGL 24. Betag en dé, plahig, ho poè men disodet.

(4) Disodiñ ub. diouzh : faire cesser qqn de s'enticher (de qqn d'autre).

●(1912) FHAB Ebrel 100. d'am c'henvroiz (...) d'o dizodi dioc'h an oll saeou du a zo o veva divar o c'houst.

(5) =

●(1904) DBFV 59a. disodein, v.a., tr. «dégourdir, désinfatuer.»

II. V. intr.

(1) Se déniaiser.

●(1732) GReg 266a. se deniaiser, tr. «Van[netois] disodeiñ. pr. disodet.»

(2) S'assagir.

●(1924) FHAB Du 413. o lakaat er c'hloz da zizoda.

III. V. pron. réfl. En em zisodiñ (eus udb.) : faire en sorte de cesser de s'adonner (à l'alcool, etc.).

●(1847) MDM 46. hag en em zizodid eus ar guin-ardant.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...