Devri

dismuniiñ

dismuniiñ

v.

I. V. tr. d.

(1) Consummer.

●(1804) RPF 129. en natur-zé en dès en tan ag en Ihuern, de losquein er-ré dannet hemb ou dismuniein.

(2) Venir à bout (de).

●(1818) HJC 295. ac er famin e zismunieo en dud.

(3) (agriculture) Ameublir.

●(1907) VBFV.fb 4b. ameublir, tr. «dismuniein.» ●(1919) DBFVsup 18b. dismuniein, v. a., tr. «briser, ameublir.»

II. V. intr. Dépérir, perdre de la force, diminuer.

●(c.1718) CHal.ms iii. deperir, tr. «fallat goehat, dismuniein.»

●(1804) RPF 124. rac en tan-zé en dès en nerh de losquein hemb dismuniein. ●(1825) COSp 244. ne zisminu quet èl-cé, cresquein e ra é contrel.

●(1904) DBFV 59b. dismuniein, v. n., tr. «périr, dépérir, diminuer (Ch. ms.).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...