Devri

dismantret

dismantret

adj.

(1) Détruit.

●(1530) Pm 248. Ho brut quen munut ha ludu / Cougant (variante : congant) dysmantet, tr. «(?) Leur renom (?) aussi menu que cendre, / Entièrement détruit.»

●(1931) ALMA 62. adsevel an iliz dismantret.

(2) Dismantret gant ar c'hleñved : ravagé par la maladie.

●(1860) BAL 241. E gorfic ken dismantred gant ar c'hlenved, a deuas da veza brao-caer pa oue liened.

(3) Défiguré.

●(1659) SCger 37b. defiguré, tr. «dismantet.»

(4) Piteux.

●(1659) SCger 92b. piteux, tr. «dismantet.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...