Devri

dislivañ / disliviñ

dislivañ / disliviñ

v.

I. V. intr.

(1) Perdre sa couleur, passer.

●(1882) BAR vii. Bokejou ar bed-ma ne badont ket ; ne reont nemet gouevi ha disliva.

(2) Déteindre.

●(1499) Ca 65a. Disliuaff. g. destaindre.

●(1659) SCger 43a. deteindre, tr. «disliua.»

●(1977) PBDZ 762. (Douarnenez) disliviñ, tr. «déteindre.»

(3) Blêmir.

●(c.1718) CHal.ms i. blemir, tr. «glasein disliüein.»

II. V. tr. d.

(1) Ôter la couleur, décolorer.

●(1659) SCger 37b. defigurer, tr. «disliua.» ●144a. disliua, tr. «oster la couleur.»

●(1732) GReg 221a. Oter la couleur, tr. «Disliva. pr. dislivet.» ●251a. Decolorer, faire perdre de la couleur, tr. «Disliva. pr. dislivet. Van[netois] disliüeiñ. pr. disliüet.»

●(1876) TDE.BF 146a. Disliva, v. a., tr. «Décolorer, déteindre.»

●(1904) DBFV 55b. disliùein, v. a., tr. «décolorer.» ●(1931) VALL 188b. donner une mauv. coloration, tr. «disliva.»

(2) sens fig. Dislivañ gevier =

●(1927) LZBt Genver 7. lakât bemde eur veraden sklêrijen en spered an dud, da disliouan ar gevier a dall anê.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...