Devri

disgweañ / disweañ

disgweañ / disweañ

v.

I. V. tr. d.

(1) Détordre.

●(1732) GReg 280b. Detordre, detortiller, tr. «Disvea. pr. disveet.»

●(1876) TDE.BF 141a. Disgwea, v. a., tr. «Détordre.»

●(1919) LZBl Genver 29. oc’h he gwea hag he disgwea gant ernez.

(2) Défaire un tissu.

●(1962) EGRH I 66. disweañ v., tr. « défaire un tissu. »

II. V. intr.

(1) Se détordre.

●(1879) ERNsup 155. disweañ, se détordre, Trég[uier].

(2) Faire un détour.

●(1879) ERNsup 155. disweañ, faire un détour, Trég[uier].

(3) (?) Manœuvrer (?).

●(2003) TONKA 68. ha da betra ’zo greet «rond-point» pe «champoing» er hroaz-hent e-leh lezel plas da zouzañ ha disgweañ.

(4) Crever.

●(1879) ERNsup 155. disweañ, tomber d’inanition ; diswied e, il est mort dans des convulsions, Loh[uec]. ●disweañ, crever : Me garfe a tizwifez ! Me garfe ’ve diswiet, Loh[uec].

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...