Devri

dipit

dipit

m.

(1) Dépit.

●(1872) ROU 86. Devenir fou de dépit, tr. «scanbenni gant an dipit.»

●(1907) PERS 26. eun tam dipit ennhan. ●(1909) FHAB Gwengolo 283. e c'hell brema steki pounner e voutou gant an dipit.

(2) Kaout, kemer dipit : être dépité.

●(1847) MDM 404. ha dipid am eus defaut kaoud amzer da rei d'id var gement-se isplikasionou hir.

●(1923) KNOL 240. maouez ar pesketour a gemeras dipit hag a yeas e kounnar.

(3) Kaout dipit d'udb. : regretter qqc. de perdu.

●(1929) CDFi 5 janvier. lenva 'raen, gand va humor, kement a zipit em oa d'am gwenneien.

(4) Ober dipit d'ub. : faire envie à qqn.

●(1982) MABL II 71. (Lesneven) Ober dipit d'ub. : ober avi dezhañ, lakaat anezhañ da gaout keuz.

(5) [incise en fin d'énoncé] Un dipit : de quoi être dépité.

●(1973) SKVT II 9. yac'h en em gave Veig Trebern, un dipit.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...