Devri

dilastez

dilastez

adj.

I. Attr./Épith.

(1) (en plt de qqc.) Propre.

●(1857) CBF 81. lakaat pep tra dilastez, tr. «rapproprier toutes choses.» ●(1876) TDE.BF 131b. Dilastez, adj., tr. «Sans vermine, sans ordure, propre.»

●(1920) KANNgwital 205/110. eun ti dister, mez kempen ha dilastez. ●(1925) FHAB Mae 195. An traou a vez dilastez ganen, ar prejou aozet mat. ●(1926) FHAB Mae 198. en o c'hrevier dilastez.

(2) (en plt de qqn) Propre.

●(1869) FHB 207/403b. plac'hed iaouank dibab, dilastez.

●(1935) LZBl Gwengolo/Here 152. ne ouzor ket enno en em viret dilastez. ●(1940) LZBl Gouere/Eost 335. Dilastrez eo, evel ar wiskamant nevez a zoug. Rak eur c'hempenn a zoare zo bet great d'ezan.

(3) (Terrain) nettoyé de ses mauvaises herbes.

●(1876) TDE.BF 131b. Dilastez eo ann douar, tr. «la terre est bien nettoyée, n'a plus de mauvaises herbes.»

II. Adv. Correctement, bien.

●(1869) FHB 231/174b. Chopart en deus greg ha bugale ; marc'h zoken en deuz ive, hag ho mag dilastez.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...