Devri

digempenn .1

digempenn .1

adj.

I. Attr./Épith.

A. (en plt de qqn, d'un animal)

(1) Dévergondé, dissolu.

●(c.1718) CHal.ms i. dereglé, tr. «dibordet, disordrennet digampen.» ●(1790) MG 127-128. ur prièd digampèn.

●(1857) GUG 12. Mar d'on bet scan ha digampen. ●(1897) EST 57. Er bautred n'en dint bet jaméz disolitoh. Nag er merhed iouank digampennoh tr. «Jamais les jeunes gens n'ont été plus dissolus, ni les jeunes filles plus dévergondées.»

●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «dévergondé.» ●(1925) DIHU 171/325. Kuhet hou krohen, / Merhed digampenn… ●(1939) RIBA 76. Deu chistraour brein ha digampen.

(2) Indocile.

●(1749) AP 70-71. bugalé disséent ha digampen. ●(1790) MG 139. Bout-ç'ou memb bugalé quen digampèn, ma rehènt goab ag ur bénigèn pehani ne rehai quet a zroug dehai.

●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «indocile, dévergondé.»

(3) Sale.

●(1932) BRTG 138. Karget é é greu de Latira a vuohed negañnus ha digampen.

(4) (en plt d'un cheval) Fringant.

●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «(cheval) fringant.»

B. (en plt de qqc.)

(1) Désordonné, en désordre.

●(1732) GReg 677b. Qui est en sans ordre, tr. «Diguempen.» ●(17--) TE 1. ur yoh danné diforge ha digampèn é creis un diffourniss tihouél ha blaouahus.

●(1882) BAR vii. eur boket (…) daoust dezhan da veza ken dister, ken paour ha ken digempenn. ●266. ti an Intron-Varia ken digempenn, hanter zisto, dibrenest ha discloz. ●(1896) HIS 6. er péh en doé krouéet a getañ, ne oé nameit ur iohad digampen keij-meij é kreiz en tihoélded.

●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «informe, sans ordre, âpre, incongru.»

(2) Déréglé, immodéré.

●(1790) MG 350. guet hé devotioneu digampèn.

●(1804) RPF 192. ur youanctis fol ha digampein. ●(1838) OVD 70. dihoallet ne zehé tregasse digampèn er bed de zivarchein hou calon. ●(1854) PSA I 12. el libertinage fol ha diganpen.

●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «immodéré, (vie) déréglée.»

(3) Inconvenant.

●(1922) EOVD 100. disklérien é kovézion ur geu distér, ur gonz un tammig diganpen.

(4) (en plt du vent) Violent.

●(1849) LLB 637. En amzer e zou kri, en ahuel digampen.

●(1904) DBFV 51a. diganpen, adj., tr. «(vent) violent.»

(5) (en plt d'un chemin) Accidenté.

●(c.1718) CHal.ms ii. montueus rabouteus, tr. «digampen rabottus.»

●(1838) OVD 112. haval doh tud péré e bressér de vontein a haste ar lein ur manné ihuél dré un hènt digampen.

II. Adv.

(1) (Vivre) d'une manière dissolue, dissolument.

●(1900) LZBg 57 blezad-1añ lodenn 17. en danjér e zou é viùein digampen.

(2) D'une manière désordonnée.

●(1904) DBFV 51a. diganpen, adv., tr. «de façon déréglée, à la débandade.» ●(1904) LZBg Gouere 147. er lestr e gomans monet diganpen èl un dén mèu.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...