Devri

difonn

difonn

adj.

(1) (en plt de propos) Vide de sens.

●(1894) BUZmornik 106. ne vez gantho, p'en em velont, nemed kaoziou difoun ha goullou !

(2) (en plt d'un terrain) Qui ralentit la marche.

●(1919) LZBl Genver 33. eur vro kaer kenan da velet, mez tenn ha difounn d'ar bale.

(3) (en plt de qqn) Bezañ difonn da : faire qqc. lentement.

●(1944) EURW I 10. difounn da zeski.

(4) (en plt de nourriture) Peu rassasiant, peu nourrissant.

●(1732) GReg 621b. Mets qui ne rassasient point, tr. «Meujou difoun. boëd difoun.»

●(1857) CBF 10. Ar Vretoned ne garont ket ar bouedou difoun, tr. «Les Bretons n'aiment que les mets substantiels.» ●(1867) MGK 97. tri damm ha n'int difoun.

●(1909) BROU 223. (Eusa) Eur boued difounn eo, tr. «cela nourrit peu.»

(5) (en plt d'un travail d'une action) Lent.

●(1904) DBFV 50b. difonn, adj., tr. «(travail) lent.» ●(1931) GUBI 30. A baseu bèr ha difonnik.

(6) Peu abondant, rare.

●(1838) OVD 285. m'en dé diffon er péh e hroa a œvreu mad.

●(1906-1907) EVENnot 27. (Plougouskant) Avalo-douar fonnuz ec'h euz aze. Ya ar re man a zo mad awalc'h ; setu aze avad re all hag a zo difonn ie.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...