adj.
(1) (Branche) arrachée.
●(1767) ISpour 358. el ur brancq disflosquet doh ur ùenn. ●(1790) Ismar 408. èl ur branq diflosquét doh ur uèn.
●(1821) SST 73. Nen deint arzé meit deved fariet, barren (lire : barreu) diflosquet. ●(1857) GUG 12. ur bar diflosquet.
●(1904) DBFV 50a. ur bar diflosket doh er huéen, tr. «une branche détachée de l'arbre.»
(2) par anal. (Membre) arraché.
●(1787) PT 81. Pep mambr doh é gorf diflosquet. ●(1792) CAg 82. membreu diflosquet.
●(1854) PSA II 272. é isquern e zou ol diflosquet. ●(1857) GUG 122. É gorf zou ol hachet, diflosquet é vampreu.