Devri

diempradur

diempradur

m. –ioù

(1) Luxation.

●(1732) GReg 246b. Deboitement, dislocation d'os, tr. «(Van[netois] dihampradur.) dishompradur. En Leon.»

(2) Dislocation.

●(1904) DBFV 53a. dihanpradur, m., tr. «dislocation.»

●(1955) SKOL 3/18. diempradur g. –ioù, tr. «dislocaction.»

(3) Bris, rupture.

●(c.1718) CHal.ms i. bris rupture, tr. «torradur, diompradur mr le moing.»

►sens fig.

●(1910) ISBR 168. Dihampradur feur Malastreg.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...