Devri

dibourvez

dibourvez

adj.

I. Attr./Épith.

(1) Qui est dépourvu, démuni (de).

●(1464) Cms (d’après GMB 174). Dipouruoe, v. i. dibourue. ●(1499) Ca 60b. Dibouruae. g. non pourueux. ●63b. Dipouruae. g. despourueu.

●(1659) SCger 142a. dibouruaë, tr. «deporueu.» ●(1752) BS 669. ne gonsist quet o veza dibourvez eus a vadou ar bed. ●(1787) BI 4. dibourvé a bep-tra ar en-doar. ●(17--) BSbi 456. Car èr barraes e zou dibourvae à berson. ●(17--) TE 81. dibourvai a beb sort armage.

●(1864) SMM 154. ep labour, dibourvez a bep tra.

●(1904) DBFV 48a. dibourvé, adj., tr. «dépourvu (a, de).» ●(1904) SKRS I 185. ato emeuz bevet paour ha dibourve. ●(1907) PERS 16-17. dibourve a bep tra.

(2) Démuni, sans confort.

●(1907) AVKA 125. Ar lec'h-ma a zo dibourve, hag an noz a goueo hep dale.

(3) Au dépourvu.

●(1904) DBFV 48a. dibourvé, adj., tr. «au dépourvu.»

II. Adv. Dépourvuement, au dépourvu.

●(1904) DBFV 48a. dibourvé, adv., tr. «dépourvu.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...