Devri

diboellet

diboellet

[mbr diboellet, brpm diboellet, dibouellet < diboell .1 + -et .1]

Adj.

(1) Insensé, aliéné, forcené.

●(1499) Ca 60b. g. forsennez. b. diboellet. ●(1530) Pm 176. Nep art dyaoul foll dyboellet, tr. «Aucun artifice de diable fou (et) furieux.»

●(1659) SCger 55a. extravagant, tr. «diboellet.» ●(c.1680) NG 1768. er (c)on dibouellet.

●(1824) BAM 26. an dut diboellet. ●(1849) SBI II 188. tud diboellet, tr. «gens insensés.» ●(1857) HTB 12. Afrenez diboellet ha bahomet a venas dilavar.

●(1904) DBFV 48a. dibouillet, adj., tr. «inappliqué, effréné.» ●(1912) FHAB Meurzh 71. Red eo, ha n'eo ket 'ta, beza diboëllet evit lavaret kement all. ●(1912) FHAB Eost 239. An Ebestel n'oant ket ken nebeut tud diboëllet, kollet ganto o spered.

►[empl. comme subst.]

●(18--) PEN 93/161. penos couitat ar butun Simon an diboellet.

(2) Bezañ diboellet gant : être fou (de rage, etc.).

●(c.1802-1825) APS 98. Ma n'en don dibouellet guet er holer.

(3) (Vie) de débauche.

●(1732) GReg 247a. Mener une vie debordée, tr. «Cundui ur vuhez diboellet.»

●(1838) CGK 31. va bue diboëllet.

(4) (Femme) débauchée.

●(1862) BSH 96. merc'hed diboellet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...