Devri

dibluskañ / dibluskiñ

dibluskañ / dibluskiñ

v.

I. V. tr. d.

A.

(1) Peler, éplucher (un fruit).

●(1659) SCger 52b. eplucher, tr. «diblusca.» ●90a. peler, tr. «diblusqua.» ●142a. diblusqua, tr. «eplucher.» ●(1732) GReg 708b. Peler du fruit, tr. «Diblusqa. pr. diblusqet.»

●(1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «Eplucher, peler les fruits.» ●(1897) EST 85. hemb ou dibluskein.

●(1903) MBJJ 300. dibluskan (...) kakaouet. ●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «gratter, éplucher, ôter la peau, peler.» ●(1921) PGAZ 69. keit ha ma vezent o tibluzka ho c'havadenn [kraon-kelvez].

(2) Écorcer.

●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter l'écorce, écorcer.»

(3) Écailler.

●(1744) L'Arm 120b. Ecailler du poisson, tr. «Diblussquein.. pp. quétt.»

●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter l'écaille, écailler.»

(4) Décortiquer (coquillages).

●(1867) FHB 124/159a. Hen-es a oar diblusca eur ialc'h eguiz ma tiblusc eur c'hrouadur eur bigorn

(5) Écaler.

●(1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «écaler.»

●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «ôter la coque, écaler.»

(6) Écosser.

●(1876) TDE.BF 116a. Dibluska, v. a., tr. «écosser.»

●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. a., tr. «écosser.»

(7) Teiller.

●(1659) SCger 116a. teiller, tr. «diblusca.»

B. sens fig.

(1) Éplucher, examiner (les défauts, etc.).

●(1861) BSJ 103. Diblusquein e hra perhuéh mad en distérran si e spurmant én én nessan.

(2) Éplucher (un texte).

●(1935) BREI 439/3c. Lenn ha dibluska pennadou-skrid a zibab. ●(1958) BAHE 14/5. e tiblusken diouzh va gwellaig ul llenor kembraek.

(3) Dibluskañ ur yalc'h : vider une bourse.

●(1867) FHB 124/159a. Hen-es a oar diblusca eur ialc'h eguiz ma tiblusc eur c'hrouadur eur bigorn gant eur spillen.

II. V. intr.

(1) S'éplucher, s'écorcer.

●(1897) EST 50. Eit ma torrou hemb poén, ma tibluskou ésoh [er hoarh].

●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. n., tr. «perdre sa coque, son écorce, etc.»

(2) Éclore.

●(1659) SCger 47b. eclore, tr. «diblusca.»

●(1904) DBFV 48a. dibluchein, dibluskein, dibleskein, dibleskat, v. n., tr. «éclore.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...