Devri

bantet

bantet

adj.

(1) (en plt d'une arme) Braqué.

●(1727) HB 332. evel un arm bantet ænep hoc'h adversourien.

●(1908) PIGO II 58. pemp beg fuzuilh a gontis evel-se bantet warnomp eus a bep tu.

(2) (en plt d'un coup porté) Arrêté dans sa course.

●(1908) PIGO II 19. Itien e trec'h ar gounnar war e spont, hag e sav e zorn da flastra al loen divergont. Mes e daol a chom bantet gantan…

(3) Tendu, rebondi.

●(1872) DJL 27. bantet ganthan he gof.

●(1914) KZVr 69 - 28/06/14. Kof bantet, tr. «ventre tendu, Milin.»

(4) Tendu.

●(1925) BILZ 124. Ha Bilzig, elfek (1), e zaoulagad hag e ziouskouarn gantan digor-frank, stignet, bantet etrezeg ar Roc'h.

(5) Tendu de peur, épouvanté.

●(1792) BD 833. Astrologian teribl esoch bantet, tr. «Astrologue, vous êtes terriblement épouvanté (?).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...