Devri

arat / ariñ

arat / ariñ

[mbr arat, brpm arat < ar .1 + -at / -iñ]

I. V. tr. d.

(1) (agriculture) Charruer.

●(1499) Ca 10b. g. arer. b. arat.

●(1659) SCger 129b. arat, tr. «charruer.» ●(1732) GReg 155b. Charruer, tr. «Azrat.» ●Ils charruent, tr. «ez ma int, ou, bez 'ema int, o c'harat.»

●(1904) DBFV 9b. arat, arein, v. a. ; part. èt, tr. «charruer, labourer, sillonner.» ●(1927) GERI.Ern 22. arat v. a. et n., tr. «charruer, sillonner.»

►absol

●(1580) G 611. Guell ve guell pyguellat hac arat en stat se, tr. «Mieux vaudrait, bien mieux, piocher et charruer ainsi.»

(2) (marine) Chasser sur ses ancres.

●(1904) DBFV 9b. arat, arein, v. a. ; part. èt, tr. «t[erme] de marine, chasser sur ses ancres (l'A.).»

II. V. pron. réfl. sens fig. En em arat.

(1) Se traîner.

●(1913) KZVr 33 - 17/10/13. Arat, En em arat, tr. «se traîner par terre, se dit d'un chien ou d'une personne qui se roule. Coadout.» ●(1913) KOME 9-10. hed an hent 'n eus grêt nemet 'n em arat gant ar boan 'n e gof, respet d'ac'h. ●(1927) GERI.Ern 22. en em arat, tr. «se traîner par terre, comme un chien.» ●(1931) VALL 750a-b. se traîner, tr. «en em arat T[régor].» ●(1942) VALLsup 168a. Se traîner, tr. «En em arat est usité en dehors du T[régor].»

(2) Lezel ub. d'en em arat : laisser qqn se débrouiller.

●(1924) NFLO. laisser qq'un se gouverner seul, tr. «lezel u.b. d'en em arat.»

III. V. intr. fam. Courir, cavaler.

●(1962) TDBP II 24. Ma'z pije gwelet hennez oh arad etrezeg Lokemo ! tr. «si tu avais vu celui-là filer, «cavaler» en direction de Locquemeau !»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...